İslam peygamberi, annesinden Muhammed olarak doğdu ama peygamberliği 40 yaşında verildi. Bu yaşa kadar bebek, çocuk, genç ve orta yaşlı bir insan olarak çağını yaşadı. Ticaretle uğraştı, savaşlara katıldı, derneklerde bulundu, aşık oldu, koca oldu, baba oldu, bütün halkının güvendiği El-Emin oldu. Hayatı boyunca halkının arasında sıradan biri olarak yaşadı. Zengin değildi, okuma yazması yoktu, içki içmezdi, dolayısıyla eğlence meclislerinde de adı geçmezdi. El-Emin oluşu dışında bir popülerliği de yoktu. Hep mütevazi ve hep Rabbiyle beraberdi.

 

Herşey O'na 40 yaşından sonra peygamberlik geldiğinde başladı. Önce saklandı, sonra ilan etti. Onu seven arkadaşları sevmeye devam ettiler ve buna bir de "aşkı" eklediler. Sizin içinizden gelen, beraber çocukluk yaşadığınız, sizi seven, emniyet eden dostlarınızın bir zaman sonra "Anam, babam, canım sana feda olsun ya Rasulallah" demesi ne kadar zordur bilir misiniz? İşte böyle sevildi Peygamber ve gerektiğinde onu sevenlerle ölümlü savaşlara katıldı. Ülkesinden sürüldü, sevdiklerini kaybetti.

 

Bir başka ülkede, başka insanlar tarafından sevildi. Kendi ülkesini kurdu sevenleriyle. Çölün ortasında kerpiçten yapılan evlerin arasındaki mescidinde otururken arkadaşlarına İran saraylarının ve İstanbul'un müjdesini verdi. Ülkesinin ulaşacağı sınırları anlattı. Onun ağzından çıkan her sözü bir pırlanta tanesi gibi koruyup saklayan arkadaşları, birbirlerine müjdeyi fısıldadılar. İnanmayanlar ise alaylarına devam ettiler. Bugünün şartlarında bu sözler bir Afganın mağarasında New York'u müjdelemesi gibi algılanmalıdır.

 

Peygamber "Medine site devletini" kurduktan sonra civar ülkelere elçiler gönderdi. Giden elçilerin hiçbiri "Yahu ben ne yapıyorum? Daha yırtık olmayan bir kumaştan elbise giymemişim, bu sarayın kralına mektup mu okuyacağım, ve beni dinlemelerini mi umacağım" demedi. Gururla çıktılar kralların karşısına mektubu okudular, büyük bir cesaret ve onurla önce İslam'a davet ettiler, sonra meydan okuyup vuruşmakla tehdit ettiler.

 

 

Mesajlar bu kadar açık olduğu halde: Bir "Bedevinin" 10 sene içerisinde kralları dize getirecek bir devlet kurup dünyaya hakim olmasına rağmen, şu an ki gafil müslümanların haline bakarak müslüman olmayanlar, başlarına gelecek korkunç sona hazır olsunlar.

 

Şüphesiz ki ahiret vardır. Bunu görmek isteyen baktığı her yerde görebilir. 

 

Tıpkı bugünün Amerikası ve İngilizi gibi -hatta belki de daha fazla- bir zamanlar Bizans ve Sasani imparatorlukları da kibirli idi.

 

Muhammed'i (sav) kabul etmeyenler, olaya dini açıdan bakmasınlar sadece; biraz tarih okusunlar. İmkasızların mümkün olduğunu görecekler. Bu apaçık bir mucizedir ve "her mucize bir uyarıdır".

 

Sunusi F. ONAY